۲۵ اردیبهشت، روز فردوسی و زبان پارسی گرامیباد!
زبان فارسی یکی از کهنترین زبانهای زنده جهان است، با ریشهای که به بیش از ۲۵۰۰ سال پیش بازمیگردد. امروز بیش از ۱۱۰ میلیون نفر در جهان به این زبان سخن میگویند؛ در ایران، افغانستان، تاجیکستان، و جوامع ایرانی پراکنده در چهار گوشهی دنیا.
اما آنچه فارسی را واقعاً استثنایی میکند، نه تنها شمار گویندگانش، بلکه گنجینهای است که با خود حمل میکند. بخش قابل توجهی از میراث مکتوب بشری در شعر، فلسفه، عرفان، پزشکی و نجوم به زبان فارسی نگاشته شده است. مولوی، حافظ، سعدی، ابنسینا و بسیاری دیگر از مفاخر فرهنگی، نه فقط ایران، بلکه همه بشریت را تحت تأثیر افکار خود قرار دادهاند.
در این میان، حکیم ابوالقاسم فردوسی نقشی بیبدیل را ایفا کرده است. وی سی سال از عمرش را وقف شاهنامه کرد؛ حماسهای که نه فقط تاریخ و اسطوره، بلکه روح و هویت یک تمدن را در واژهها جا داد و جاودانه کرد. وی در اینباره گفت:
بسی رنج بردم در این سال سی
عجم زنده کردم بدین پارسی